جناب آقای دکتر فریدون عباسی،شهید زنده

جمعی از دانشجویان دانشگاه های کشور 

دوستان عزیز دانشجو لطفا برای امضا به اینجا مراجعه کنید.

هنوز که هنوزه تعجب می کنم چطور بعضی می تونن و خجالت نمی‌کشن که حماسه نه دی رو انکار کنن. چطور بعضی نه دی رو برنامه ریزی شده می‌دونن و می گن کارمندا و بچه های مدرسه‌ای رو بزور برده بودن. چطور بعضی ها می‌تونن روی اون جمعیت عظیم چشم ببندن!

همه اومده بودن. همه. من، شما اون دخترای چادری، اون پسرای مذهبی... حتی پسر موسیخ‌سیخی کافی شاپ محل. حتی‌تر اون دوست دوران دانشگاه که تا همین چند وقت پیش عکس‌هاش رو با مچ‌بند سبز از میتینگ‌های مثلا سیاسی سبز موسوی روی صفحه فیس بوکش می‌ذاشت.

همه اومده بودن. همه. من، شما، اون دخترای چادری، اون پسرای مذهبی... حتی اون پیرمرد لاغر و ضعیف که به سختی راه می رفت اما تنها و بدون کمک اومده بود یه پلاکارد دستش گرفته بود که نشون دهنده عمق رنجشش از فتنه‌گرا بود. حتی‌تر عموی سحر که یه عمر سعی کرده بود ادعا کنه و به همه ثابت کنه نه خدا رو قبول داره نه پیغمبر نه جمهوری اسلامی رو، اما با شنیدن خبر پاره شدن پرچم آقا امام حسین (ع) تنش لرزیده بود و غیرتش به جوش اومده بود.

همه اومده بودن. همه. من، شما، اون دخترای چادری، اون پسرای مذهبی... حتی بچه پنج شش ساله‌ مهتاب که با گریه و زاری به مامانش التماس کرده بود که منم ببر، منم باید از امام حسین دفاع کنم. حتی تر اون دوست روشنفکر کلاس زبان محمد که همیشه می گفت این چیزا قدیمی شده. چرا باید فکرمون رو مشغول 1400 سال پیش کنیم.

همه اومده بودن. همه. من، شما، اون دخترای چادری، اون پسرای مذهبی... همه اومده بودیم تا بگیم ما ملت ایرانیم. با دم شیر بازی کنید دیگه پیر و جوون و مذهبی و غیرمذهبی نمی شناسیم. طومارتون رو به هم می پیچیم. ما همه یکی هستیم.

همه حتی‌ها و حتی‌ترها اومده بودن تا نشون بدن شاید در ظاهر ادعایی داشته باشن اما فطرت انسانیشون بیداره و در موقع لزوم هیچ‌کس جلودار خروش غیرتشون نیست.

همه اومده بودن. همه. جای سوزن انداختن نبود. نه دی افسانه نبود. 

به چه نگاه می کنی؟ چشمان نگرانت دنبال چه می گردند؟ چه از جان ما می خواهی؟ آن خرابه خانه تو بود؟ شهید دادی؟ خوب به ما چه؟ مگر جز این است که حالا صد برابر بهترش را به تو داده اند؟ مگر جز این است که همه چیز برای تو و به نام تو است؟ حالا حتما یک کوچه به نام شهیدت کرده اند. خانه آنچنانی زیر پایت است. حتما نوه هایت درس نخوانده با سهمیه به دانشگاه می روند. پست های بالای مدیریتی مال بچه های توست. همه پول ها را پارو می کنند. حتما پسرانت را با پول بیت المال فرستاده ای خارج دکترا بگیرند. دخترانت حتما آنقدر پول دارند که شبانه روز در خیابان های شهر ساندویچ می خورند.

هنوز که داری نگاه می کنی. تو را به شهیدی که دادی قسم اینطوری خیره نشو. بس است دیگر. بس است هر چه به پایت ریخته اند. حالا نوبت ماست که بخوریم و بریزیم و اختلاس کنیم و بالا بکشیم. جنگ تمام شد. مملکت مال ماست. راستی می دانی 3000 میلیارد تومان چند تا صفر دارد؟ ما هم نمی دانیم. توی حلقمان گیر کرده. انگشست برای شمردن صفرها کم آورده ایم. اصلا بگو ببینم عمرت به دیدن هزار تومانی قد داد؟ هنوز هستی یا رفته ای پی دردانه ات؟

اگر رفتی که بهتر. اینجا هوا کم است. برای خودمان هم جا نداریم. شما که جای خود دارد. ما می خواهیم همه چیز را هم برای خود هم به نام خود کنیم. نمی توانیم نگاه های شما را تحمل کنیم. نه که خجالت بکشیم ها. نه. حوصله سیر در گذشته را نداریم. نمی خواهیم خوشی مان خراب شود. مرده پرست نیستیم. می خواهیم توی پول خرغلت بزنیم. حالا تو هر کجا که می خواهی باش. ما را چه باک. هر کاری که می خواهی بکن. فقط به پول های ما کاری نداشته باش که هنوز تا خرخره کلی جا داریم.